1. INTRODUCCIÓN
Na exposición de motivos da lei de prevención de riscos laborais fáisenos unha avanzada do contido da lei así como das súas aspiracións e obxectivos básicos. Esta lei desenvolve o mandato do artigo 40.2 da CE. Á vez que traspón diferentes directivas da UE; A máis importante delas é a 89/391/CEE que é o marco xurídico xeral da política de prevención comunitaria. Xunto con esta directiva tamén son traspostas as directivas 92/85/CEE, 94/33/CEE e 91/383/CEE e que son de protección da maternidade, da xuventude e sobre o tratamento das relacións de traballo temporais, de duración determinada e en empresas de traballo temporal. Outra normativa que desenvolve é o convenio 155 da OIT.
A lei de prevención de riscos laborais naceu coa vontade de unificar a diversa lexislación moi dispersa no ordenamento xurídico e para tentar adaptar a mesma doutrina xurídica ós cambios tecnolóxicos que afectan nos últimos tempos ó mundo do traballo. Convértese no marco legal a partir do cal os regulamentos irán fixando os aspectos mais técnicos das medidas de prevención e, ademais, a partir desta lei tamén se desenvolverá a negociación colectiva na materia específica de prevención ó ser tal e como veremos máis adiante unha lei de dereito necesario. Podemos dicir que a lei 31/1995 de 8 de novembro é lei laboral polo artigo 147.1.7ª CE. Mais a lei de prevención non foi feita para ser simplemente lei laboral senón que naceu e lexisla con vontade de universalidade ó atinxir a máis ámbitos como o son o dos funcionarios públicos polo artigo 149.18ªCE. Traballadores autónomos, sociedades cooperativas, etc. Exceptuándose dela determinadas actividades de certos traballadores como os policías, militares... que terán a súa lexislación específica para elas e das que falaremos máis adiante.
A norma ordena ou impón ós poderes públicos a obrigación de ditar políticas de prevención baixo os principios de eficacia, coordinación e participación. Para a efectiva participación nas políticas desta índole crearase a comisión nacional de seguridade e saúde no traballo da que formarán parte empresarios e traballadores a través das súas organizacións máis representativas. Pero un dos obxectivos máis ambiciosos da lei de prevención de riscos laborais será o de implicar non só ás partes da relación laboral na prevención senón crear tamén unha cultura preventiva mediante a educación, este será o seu obxectivo de efectos máis transcendentes.
Para levar a cabo os seus obxectivos a lei tentará ir máis alá da típica prevención a posteriori, actuando desde o nacemento da empresa: avaliando os riscos no traballo e facendo polo tanto prevención a priori;Tamén o fará durante o seu funcionamento cando haxa modificacións nas condicións de traballo que afecten a seguridade ou aos riscos. Para isto será necesario unha formación efectiva na materia para os traballadores, así como dótalos tamén de dereitos de información. Estes diversos dereitos dos traballadores serán parte das obrigacións preventivas que adquirirán os empresarios na lei de prevención de riscos laborais.
2. CAPÍTULO I: OBXETO, AMBITO DE APLICACIÓN E DEFINICIÓNS.
Neste capítulo o lexislador vai tentar aclarar calquera dubida conceptual para así previr ou tentar evitar conflitos de interpretación nunha materia tan importante como a da prevención de riscos laborais. No artigo 1 específica cal é a normativa de prevención de riscos laborais: a presente lei, as disposicións que a desenvolvan ou a complementen e así como calquera outra norma da materia de carácter laboral. A continuación falaranos do obxecto e o carácter da norma dicindo que está deberá promover a seguridade e saúde dos traballadores mediante a aplicación das medidas necesarias. Establece os principios xerais relativos a prevención de riscos profesionais para a seguridade e saúde regulando as actuacións que deberán levar a cabo os empresarios, traballadores, administracións públicas, etc. O artigo 2.2 dita que esta lei será lei de dereito necesario ou de mínimos e que polo tanto poderán ser melloradas as súas disposicións mediante a negociación colectiva. O artigo 3 ven a falarnos do seu ámbito de aplicación, que será o das relacións laborais reguladas no ET, o persoal administrativo regulado polo estatuto da función pública, os traballadores autónomos, as sociedades cooperativas, etc. Ademais faise referencia a que tamén estarán obrigados pola presente lei os fabricantes, importadores e distribuidores de produtos nas obrigacións que dela se deriven. No segundo punto deste artigo vai excluír certas actividades características dalgúns traballos que non estarán dentro do seu ámbito de aplicación e que serán reguladas estas actividades por unha lexislación específica. Entre elas están algunhas actividades non suxeitas da policía, militares... Exclúese completamente a relación laboral de carácter especial de servizos no fogar familiar.
Este capítulo I remata co artigo 4, o cal é quizais ó meu entender o artigo máis importante desta sección pois é de definicións e serve para evitar posibles problemas interpretativos durante a aplicación da lei. Nel veñen recollidas as definicións de termos tan importantes nesta materia como son prevención, risco laboral, danos derivados do traballo, risco laboral grave e inminente, procesos, actividades, operacións, equipos ou produtos potencialmente perigosos; Equipos de traballo, condición de traballo e equipos de protección individual.
3. CAPITULO II: POLÍTICA EN MATERIA DE PREVENCIÓN DE RISCOS PARA PROTEXER A SEGURIDADE E SAÚDE NO TRABALLO.
Este capítulo comeza co artigo 5, obxectivos da política, e nel dise que está deberá mellorar as condicións de traballo e estará dirixida a elevar o nivel de protección da seguridade e saúde no traballo. Esta debera ser posta en practica polas administracións públicas seguindo as normas e regulamentos que a tal efecto se determinen. As administracións públicas cooperarán entre elas a fin de conseguir levar a cabo unha política preventiva eficaz dentro das súas competencias. Ademais á hora de elaborar estas políticas preventivas deberá dar participación os actores laborais mediante as súas organizacións máis representativas. Tamén deberán promover a mellora da educación no marco da prevención de riscos colaborando entre os diversos ministerios e institucións públicas para levar a formación en prevención os diferentes niveis de ensinanza e promover así a chamada cultura preventiva da que falaba a exposición de motivos. As administracións públicas terán a obriga de mellorar as formas de protección e prevención mediante a investigación e o fomento de novas formas de protección podendo adoptar para tal fin os programas específicos necesarios dirixidos a promover a mellora nas condicións de traballo. Todas estas directrices deberán ser postas en práctica sen discriminacións por razón de sexo e, en todo caso, deberán tentar previr aqueles riscos profesionais que puideran afectar ós traballadores por razón do seu sexo.
A continuación fálanos das normas regulamentarias a través das que o goberno regulará, previa consulta as organizacións sindicais e empresariais máis representativas, determinadas materias como requisitos mínimos que deben reunir as condicións de traballo para a protección da seguridade e saúde dos traballadores ou limitacións e prohibicións que afectarán as operacións, os procesos e as exposicións laborais a axentes que entrañen riscos para a seguridade e saúde dos traballadores, etc. Todas estas normas deberán terse en coordinación coa normativa sanitaria e de seguridade industrial debendo ser avaliadas periodicamente. As actuacións das administracións públicas competentes en materia laboral serán principalmente actividades de promoción da prevención e asesoramento técnico en materia de prevención ós respectivos servizos de prevención, actividades de vixilancia e control das normativas de prevención e finalmente sancionarán o incumprimento da normativa de prevención de riscos laborais ós suxeitos responsables da mesma. Estas actividades a desenvolver pola administración pública deberán levarse a cabo polos órganos específicos creados pola lexislación dos diversos sectores. Estas competencias enténdense sen prexuízo do establecido sobre produtos e instalacións industriais.
Polo artigo 8 créase o Instituto Nacional de Seguridade e Hixiene no Traballo. Defínese como un órgano científico técnico da administración xeral do Estado que analizará as condicións de seguridade e saúde no traballo e promoverá o melloramento das mesmas, establecendo para eso a cooperación necesaria cos órganos das comunidades autónomas con competencias nesta materia. Entre as funcións deste instituto están a de asesoramento técnico na elaboración da normativa legal e o desenvolvemento da normalización, promoción e realización de actividades de formación, información, etc. Apoio técnico e colaboración coa inspección de traballo e a seguridade social no cumprimento da súa función de vixilancia e control, colaboración con organismo internacionais e desenvolvemento de programas de cooperación internacional nese ámbito. Finalmente calquera outras que lle sexan necesarias no cumprimento das súas funcións e que lle sexan encomendadas pola comisión de seguridade e saúde no traballo regulada no artigo 13 da mesma lei. Este instituto será a referencia española dentro da UE e deberá coordinar a transmisión da información a escala nacional sendo ademais secretario xeral da comisión de seguridade e saúde no traballo.
O artigo 9 é o que establece que as funcións de vixilancia e control da normativa de prevención de riscos laborais lle corresponderán a Inspección de Traballo e Seguridade Social. Para levar a cabo esas funcións a lei de prevención de riscos laborais outórgalle unha serie de funcións accesorias como poden ser a vixilancia das normas de prevención así como as xurídico-técnicas aínda que estas non tiveran a consideración de normativa laboral, dando parte a autoridade laboral e propoñendo a sanción correspondente cando observe infraccións nas leis de prevención; Asesorar ás empresas e traballadores para axudalos a cumprir de xeito efectivo as disposicións da materia que ten que vixiar, elaborar informes solicitados polo xulgados do social ou demandas presentadas ante os mesmos en procedementos de accidentes de traballo e enfermidades profesionais, informar a autoridade laboral sobre os accidentes mortais, graves ou moi graves ou daqueles que preceptivamente deba informar, etc. As administracións públicas adoptarán as medidas necesarias a fin de asegurar o asesoramento técnico e a colaboración xudicial á inspección de traballo, que no ámbito da administración xeral do Estado serán prestadas estas funcións de asesoramento polo instituto de seguridade e hixiene no traballo.
O artigo 10 regula as actuacións das administracións públicas competentes en materia sanitaria. A estas administracións corresponderalle a avaliación e control das actuacións de carácter sanitario que se realicen nas empresas polos servizos de prevención actuantes, implantar sistemas de información adecuados que permitan a elaboración xunto coas autoridades laborais competentes de mapas de riscos profesionais así como a elaboración de estudios epidemiolóxicos para a identificación e prevención das patoloxías que poidan afectar ós traballadores, a supervisións en materia de prevención que deba recibir o persoal sanitario actuante nos servizos de prevención e, finalmente, a elaboración e divulgación de estudos, investigacións e estadísticas relacionadas coa saúde dos traballadores. A continuación fálasenos da necesidade de coordinación de tódalas administracións actuantes dentro do campo da prevención para a seguridade e saúde dos traballadores para que a información obtida pola inspección de traballo sexa posta en coñecemento da autoridade sanitaria competente segundo o establecido na lei 14/1986, Xeral de Sanidade así como tamén para que chegue a administración competente en materia de industria ós efectos do previsto na lei 21/1992 de 16 de xullo, de industria.
O principio básico da normativa de prevención de riscos laborais é a participación dos traballadores e empresarios a través das súas organizacións máis representativas na planificación, programación, organización e control da xestión relacionada coa mellora das condicións de traballo e da protección da seguridade e saúde dos traballadores, a desenvolver polas administracións públicas correspondentes nos distintos niveis territoriais.
Finalmente o capítulo II desta lei 31/2005 de 8 de novembro de prevención de riscos laborais crea a Comisión Nacional de Seguridade e Saúde no Traballo. Será un órgano colexiado asesor das administracións públicas na formulación das políticas de prevención e tamén o órgano de participación institucional en materia de seguridade e saúde no traballo. Formarase por un representante de cada comunidade autónoma, os mesmos da administración xeral do Estado e paritariamente con todos os anteriores por representantes das organizacións empresariais e sindicais máis representativas. Coñecerá das actuacións levadas a cabo polas administracións públicas en materia de promoción da prevención de riscos laborais, de asesoramento técnico e de vixilancia e control a que se refiren os artigos 7, 8, 9 e 11 desta lei, podendo realizar propostas en relación con ditas actuacións. Adoptará os seus acordos por maioría tendo os representantes das administracións cada un un voto e os das organizacións empresariais e sindicais ca un dous votos. Funcionará en pleno, en comisión ou en grupos de traballo conforme a súa normativa interna que elaborará a propia comisión.
4. CAPITULO III: DEREITOS E OBLIGACIÓNS.
É no capitulo III da lei de prevención de riscos laborais onde se regulan os dereitos e obrigacións en materia preventiva dos traballadores e dos empresarios. Comeza co dereito á protección fronte ós riscos laborais, que é un dereito dos traballadores á protección eficaz en materia de seguridade e saúde no traballo; Este dereito dos traballadores supón a existencia dun deber correlativo do empresario de protección dos seus traballadores fronte ós riscos laborais, ó igual que é deber das administracións públicas con respectos ó seu persoal. Os demais dereitos como o de participación, consulta, etc. Forman parte deste dereito á protección fronte ós riscos profesionais en virtude deste artigo. O empresario como responsable da protección da seguridade e saúde dos seus traballadores deberá levar a cabo esta mediante a integración da actividade de prevención na empresa coas especialidades que se recollen nos seguintes artigos a este e mediante a constitución dunha organización e dos medios necesarios conforme ó capítulo IV relativo ós servizos de prevención. Así o empresario deberá cumprir a normativa de prevención e ademais estar atento ó desenvolvemento da actividade preventiva da empresa a fin de mellorala e actuar sobre ela para evitar os posibles riscos. O empresario non poderá eximirse deste deber de protección aínda que sí poderá actuar contra terceiras persoas e deberá asumir o custo das medidas relativas a seguridade e saúde no traballo sen que este poidan recaer sobre os traballadores. Este dereito é un dereito xeral ou xenérico que ven a ser así desenvolvido polos dereitos que a continuación se nomean.
O artigo 15 enumera os principios da acción preventiva que deberá seguir o empresario no cumprimento do deber de protección da seguridade e saúde dos seus traballadores. Entre eles o están: Evitar os riscos, avaliar os riscos que non poidan evitarse, combater os riscos na súa orixe, ter en conta a evolución da técnica, adoptar medidas que antepoñan a protección colectiva á individual, dar as debidas instrucións ós traballadores, planificar a prevención buscando un conxunto coherente que integre nela a técnica, a organización do traballo, as condicións de traballo, as relacións sociais e a influencia dos factores ambientais no traballo, substituír o perigoso polo que entrañe pouco ou ningún perigo, etc. Ademais dita que o empresario deberá garantir que os traballadores reciban a pertinente información antes de acceder as zonas de riscos grave e específico e que as medidas deberán poder prever distraccións ou imprudencias non temerarias que puidera cometer o traballador. A empresa poderá concertar seguros que teñen como fin dar cobertura a previsión de riscos derivados do traballo con respecto ós seus traballadores, os traballadores autónomos con respecto a sí mesmos, etc.
A lei establece o Plan de prevención de riscos laborais, a avaliación dos riscos e planificación da actividade preventiva. O plan de prevención é o que fai que a prevención de riscos se integre no sistema xeral da empresa a través da súa implantación e aplicación, nos niveis xerárquicos e nas actividades. Este plan deberá incluír segundo a lei: “... a estrutura organizativa, as responsabilidades, as funcións, as prácticas, os procedementos e os recursos necesarios para realizar a acción de prevención de riscos na empresa...” Este plan segundo reza este mesmo artigo 16 deberá realizarse ou poñerse en práctica mediante fases programadas: A avaliación de riscos laborais e a planificación da actividade preventiva. Así o empresario deberá realizar unha avaliación inicial atendendo as características dos postos de traballo, dos grupos de traballo, das condicións de traballo, a natureza da actividade, etc. Esta deberá actualizarse cando cambien as condicións de traballo e revisarase en caso de que se produzan danos na saúde dos traballadores. Se unha vez feita esta avaliación o empresario se puxera de manifesto a existencia de riscos profesionais para a saúde dos traballadores o empresario deberá poñer en marchar as actividades necesarias para a eliminación do dano ou para a súa remisión ó máximo posible. Esas actividades serán as que estaría dentro da planificación e que irían nesta segunda fase. Para elas deberá nomear responsables e dotar ós mesmos de recursos para que poidan desenvolvelas, asegurándose da execución das mesmas facendo un seguimento continuo. Se non funcionan ou se mostrasen ineficaces como consecuencia da avaliación de riscos o empresario deberá substituílas por outras eficaces. Finalmente este artigo obriga ó empresario a investigar en materia preventiva cando se produza un dano na saúde dos traballadores a consecuencia do traballo ou cando como consecuencia da vixilancia da saúde recollida no artigo 22 da lei se poña de manifesto un risco laboral. Oempresario deberá velar porque os equipos de traballo sexan adecuados para o mesmo e que non produzan danos na saúde dos traballadores. Cando do seu emprego se deriven riscos para os traballadores que os empreguen o empresario tomará medidas para que ditos equipos sexan só usados polos traballadores encargados de facer ese traballo e para que a reparación, transformación, etc. Sexa só levada a cabo polos traballadores especificamente cualificados para esto. Co fin de evitar os riscos profesionais o empresario deberá facilitar ós traballadores os equipos de protección individual e velar polo emprego dos mesmos cando sexa necesario. Estes dispensaranse cando os riscos non poidan eliminarse ou limitarse suficientemente.
Seguidamente enuméranse os dereitos de información, consulta e participación dos traballadores. Este dereito convértese nun deber para o empresario que terá a obrigación de dar a información necesaria ós traballadores en relación cos riscos para a seguridade e saúde no traballo, tanto daqueles que afectan á empresa no seu conxunto como ós de cada tipo de posto de traballo. En relación tamén coas medidas e actividades de protección e prevención aplicables ós riscos sinalados no apartado anterior, e finalmente a aquelas que teña relación coas medidas de emerxencia. Se a empresa contara con representantes dos traballadores o empresario poderá facilitar dita información a través deles ó seu conxunto de traballadores excepto nos casos de riscos do posto de traballo. Deberá consultalos e permitir a súa participación en tódalas cuestións de seguridade e saúde no traballo, e os traballadores terán dereito a efectuar propostas tamén sobre a materia ó empresario e aos órganos de representación do persoal.
O artigo 19 desta lei pasa a referirse ao dereito á formación dos traballadores en materia de prevención de riscos laborais, este dereito supón correlativamente un deber para o empresario, debe garantir dita formación en cumprimento do deber de protección; Así a lei di: “... deberá garantir que cada traballador reciba unha formación teórica e práctica, suficiente e adecuada, en materia preventiva, tanto no momento da súa contratación, calquera que fora a modalidade ou duración desta, como cando se produzan os cambios nas funcións que desempeñe ou se introduzan novas tecnoloxías ou cambios nos equipos de traballo. A formación deberá estar centrada no posto de traballo, adaptarse a evolución dos riscos e a aparición doutros novos e repetirse periodicamente, se fora necesario...” Este deber do empresario e á vez dereito dos traballadores deberá impartirse dentro da xornada de traballo sempre que fora posible ou no seu defecto noutras pero sempre co desconto delas dentro da xornada laboral. O empresario ademais deberá asumir todos os custos da formación dos seus empregados non podendo repercutirlla a estes.
No artigo 20 desenvólvese o relativo as medidas de emerxencia. O empresario deberá, tendo en conta as características e dimensións da súa empresa, analizar as posibles situacións críticas ou de emerxencia que poden darse na mesma e deberá artellar mecanismos que contribúan a solucionalas no caso de que estas se produzan. Para isto debe nomear responsables das accións que haxa que realizar e darlle aos mesmos a formación pertinente na materia: Primeiros auxilios, loita contra incendios e evacuación dos traballadores, etc. Deberá organizar tamén os servizos que nestes casos poida precisar externos á empresa de xeito que quede garantida a rapidez e eficacia das medidas para combater esta situación. Cando esto ocorra o empresario deberá informar ós traballadores do risco e das medidas de protección a adoptar, seguidamente deberá dar as instrucións precisas para que se fora preciso os traballadores poidan interromper a súa actividade e se así fora necesario abandonar o lugar de traballo ó que non deben volver ata que dito perigo ou risco grave e inminente desaparezan, salvo por razóns de seguridade e determinadas regulamentariamente. No caso de que o traballador non poida poñerse en contacto cun superior xerárquico ó empresario deberá dispoñer do necesario para que este e os seus compañeiros poidan salvar o perigo xa sexa cos seus coñecementos técnicos ou medios técnicos postos a súa disposición. De acordo do dereito a protección fronte ós riscos laborais o traballador ante este perigo ou risco grave e inminente para a súa saúde poderá abandonar o seu posto de traballo. En caso de que a empresa non acorde a paralización da actividade como consecuencia dun risco grave e inminente esta poderá ser acordada pola maioría dos representantes dos traballadores que deberán poñela en coñecemento inmediato da empresa que en vinte catro horas anulará ou ratificará a paralización da actividade sen que os traballadores ou os seus representantes poidan sufrir prexuízo algún pola adopción de medidas deste tipo.
O artigo 22 é un dos máis importantes deste capítulo III e refírese avixilancia da saúde. O empresario ten a obriga de ofrecer os seus traballadores este servizo de vixilancia da súa saúde en función dos riscos inherentes o traballo. Os traballadores deberán prestar o seu consentimento para que se lle realicen as probas de vixilancia na saúde, dese carácter voluntario só poderán exceptuarse previo informe dos representantes dos traballadores os supostos nos que a realización do recoñecemento sexa imprescindible para avaliar os efectos das condicións de traballo sobre a saúde dos traballadores ou para verificar se o estado de saúde do traballador pode constituír perigo para si mesmo, ós demais traballadores ou outras persoas relacionadas coa empresa cando así se determine nunha disposición legal en relación coa protección de riscos específicos. Deberá optarse por aqueles recoñecementos que sexan proporcionais ó risco e que causen as menores molestias ó traballador. Estes deberán respectar o dereito á intimidade e a dignidade da persoa do traballador e a confidencialidade de toda a información relacionada coa súa saúde. Os resultados seranlle comunicados ó traballador e non poderán ser empregados con fins discriminatorios. O empresario non poderá acceder a información relativa ó estado de saúde do traballador e só no caso de que este inflúa no seu traballo será informado pero no xusto e estritamente necesario. Este dereito á vixilancia periódica da saúde dos traballadores persistirá unha vez extinguida a relación laboral nos termos que regulamentariamente se determinen.
O empresario deberá conservar diversa documentación para ser posta a disposición da autoridade laboral cando esta o determine e entre ela está o plan de prevención de riscos laborais conforme ó previsto no artigo 16 desta lei, a avaliación de riscos para a seguridade e saúde no traballo, planificación da actividade preventiva, etc. Se a empresa pecha esta documentación deberá remitirlla a autoridade laboral así como as autoridades sanitarias. No caso de que algún traballador ó servizo do empresario sufra danos para a súa saúde a consecuencia do traballo este estará obrigado a comunicarllo por escrito a autoridade laboral.
Cando nun centro de traballo realizan funcións traballadores de varias empresas estas deberán coordinarse entre elas para cumprir no tocante a normativa de prevención de riscos laborais, informando sobre o mesmo ós traballadores e establecendo os medios que foran necesarios para dita coordinación. O empresario titular do centro de traballo deberá encargarse que os empresarios que realizan a súa actividade nese mesmo centro reciban información sobre a materia e cumpran coas súas obrigacións. Así mesmos os empresarios que subcontraten con outros obras ou servizos deberán encargarse de comprobar que os subcontratistas cumpren coas súas obrigacións en materia de prevención de riscos laborais.
A lei fala dos traballadores especialmente protexidos para determinados riscos e impón ó empresario a obriga de protexelos dos mesmos adoptando as medidas necesarias para que estes poidan evitarse. Non podendo ser empregados en traballos nos que a causa desas situacións poidan poñerse en risco ou en perigo. Ademais deberá ter especial coidado cos postos de traballo que poidan incidir negativamente na función de procreación dos seus traballadores xa sexa por axentes biolóxicos, químicos, físicos, etc. Fala ademais da protección da maternidade. A avaliación de riscos a que se refire o artigo 16 desta mesma lei deberá comprender tamén aqueles riscos que poidan acarrear situacións de complicación no embarazo ou na saúde do feto ou da traballadora que ocupen determinados postos. Se esa avaliación revelase riscos relacionados co traballo para a traballadora embarazada ou o feto o empresario deberá poñer en marcha as medidas de prevención de riscos oportunas evitando no máximo posible expoñer a esa traballadora a ditos axentes de risco, e se fora preciso deberá cambiala de horario, etc. Cando estas medidas non foran efectivas ou non servisen e os médicos do instituto nacional da seguridade social ou das mutuas, dependendo de con quen teña contratada a empresa os riscos profesionais, así o determinen como un risco para o embarazo o mantemento nese posto o empresario poderá cambiar de posto á traballadora previa consulta cos representantes dos traballadores para determinar que postos están exentos de risco. O cambio de posto farase atendendo os criterios de mobilidade funcional e durará deica que o estado de saúde da traballadora permita a súa reincorporación o anterior posto. Se non houbera na empresa un posto da categoría profesional equivalente poderá determinarse a súa adecuación a unha categoría distinta ou senón fose posible tampouco está opción poderá suspenderse o contrato de traballo conforme ó artigo 45.1d) do ET. Por risco durante o embarazo. Esta mesma situación de suspensión do contrato tamén poderá levarse a cabo previo informe médico se se determina que hai risco para o fillo menor de nove meses durante o período de lactancia natural polo artigo 45.1d)ET. As traballadoras embarazadas terán dereito a ausentarse do traballo con dereito a remuneración para realizar os exames prenatais e as técnicas de preparación do parto, previo aviso ó empresario e xustificación da súa realización dentro da xornada de traballo.
Hai tamén medidas de protección que deben levar a cabo os empresarios que contraten a menores de idade. Neste caso deberán facer unha avaliación de riscos nos postos que ocuparán os menores de 18 anos para saber os riscos laborais que poder acarrearlle, xa sexan por causa do seu desenvolvemento, madurez, etc. Ante a aparición destes posibles riscos deberán informar ós menores así como os seus titores responsables que interviñeron na contratación segundo disposto no artigo 7b) ET.
Os traballadores temporais, de duración determinada e en ETT'S terán os mesmos dereitos en materia preventiva que os traballadores a tempo completo, indefinidos, etc. Sen que por ese carácter da súa relación laboral poida producirse unha merma de dereitos. Estes traballadores deberán recibir a información e formación necesaria de prevención relativa os postos de traballo que van ocupar antes de iniciar a actividade. Os delegados da prevención da empresa deberán ser informados da incorporación destes traballadores á empresa para levar a cabo as súas funcións. Nos casos das ETT'S será responsable das condicións de traballo con respecto á prevención a empresa usuaria e en materia de formación e vixilancia na saúde serao a cedente.
Finalmente remata este capítulo de dereitos referíndose as obrigacións dos traballadores en materia de prevención de riscos. Obrígase a cada traballador a velar polo cumprimento das súas obrigacións dentro das súas posibilidades para previr riscos na súa seguridade e saúde ou na dos seus compañeiros ou terceiros que poidan derivarse do seu traballo. Para isto no punto dous do último artigo enuméranse unha serie de obrigacións dos traballadores que deberán levar a cabo seguindo as instrucións do empresario. Algunhas delas serían: “Usar adecuadamente... máquinas, aparatos, ferramentas...”, “Utilizar adecuadamente os medios e equipos de protección facilitados polo empresario...” , etc. Finalmente o punto tres establece que o incumprimento destas obrigacións por parte dos traballadores dará lugar as correspondentes sancións en virtude da lexislación pertinente.
5. CAPITULO IV: SERVIZOS DE PREVENCIÓN
Este capítulo pasa a regular o funcionamento destes servizos de prevención que xa foron citados con anterioridade e que como xa se dixo deberán estar integrados na estrutura da empresa, pois eles serán os encargados de integrar a prevención na mesma. Comeza falando da protección e prevención de riscos profesionais impoñendo ó empresario que, en cumprimento do seu deber de protección fronte ós riscos profesionais,nomee un ou varios traballadores para encargarse da prevención, queconstitúa un servizo de prevención propio ou que concerte con unha entidade especializada a prevención. Establécese a necesidade de que os traballadores designados para esta función polo empresario conten coa formación e información pertinente así como medios precisos para levar a cabo as súas funcións en virtude e respectando o establecido en artigos precedentes desta lei. Os traballadores que desempeñen esta labor de prevención terán a consideración de representantes legais dos traballadores e non poderán sufrir por isto discriminación algunha. En empresas de menos de seis traballadores o empresario poderá levar a cabo persoalmente as funcións de prevención se a actividade se leva a cabo de xeito habitual no centro de traballo. Se o empresario opta por esta opción ou por non contratar cunha empresa externa a labor de prevención deberá pasar auditorías externas que regulamentariamente se determinen.
O artigo 31 leva por nome o mesmo do capítulo, servizos de prevención, e ven a establecer os criterios dos mesmos. Nos casos en que por razóns da actividade, do tamaño ou outros factores a designación dun ou varios traballadores resulte insuficiente para levar a cabo a actividade de prevención deberán constituírse un ou varios servizos de prevención propios ou externos á empresa e especializados que colaborarán cando sexa preciso. No punto dous o lexislador quere deixar claro que é un servizo de prevención e dita: “... Entenderase como servizo de prevención o conxunto de medios humanos e materiais necesarios para realizar as actividades preventivas a fin de garantir a adecuada protección da seguridade e saúde dos traballadores, asesorando e asistindo para esto ó empresario, ós traballadores e ós seus representantes e ós órganos de representación especializados...” “... O empresario deberá facilitar a dito servizo o acceso a información e documentación a que se refire o apartado 3 do artigo anterior.” Así os servizos de prevención conforme a esta definición deberán poder asesorar a empresa e os seus traballadores nas diversas cuestións de prevención como o deseño, implantación e aplicación dun plan de prevención de riscos laborais, a avaliación dos factores de riscos, prestación de primeiros auxilios , plan de emerxencia... Tendo para esto un carácter interdisciplinario e estando preparados en función de determinadas circunstancias como o tamaño da empresa, a distribución dos riscos e os seus tipos.
Poderán ser as mutuas de accidentes de traballo e enfermidades profesionais as que poidan levar a cabo os servizos de prevención para a empresa a que prestan servizos sempre seguindo estritamente o disposto nesta lei, é dicir, deberán ser acreditadas tal e como establece o artigo 31.5 anterior. O artigo 32 ten un bis para establecer os casos en que será necesaria a presencia dos recursos preventivos na empresa así como para establecer cales son eses recursos preventivos ós que o empresario poderá asignar a presencia no centro de traballo da empresa; Estes deberán estar capacitados suficientemente e ter formación e medios así como ser suficientes en número para vixiar o cumprimento das actividades preventivas durante o tempo que deban permanecer nas instalacións.
6. CAPITULO V: CONSULTA E PARTICIPACIÓN DOS TRABALLADORES
Este capítulo comeza co artigo 33, consulta dos traballadores, que impón a obrigación ó empresario de consultar ós mesmos sobre a adopción de diversas medidas que o artigo enumera, entre as que se poden citar algunhas como planificación e organización do traballo na empresa e a introdución das novas tecnoloxías en relación co que estas puideran ter que ver coas consecuencias para a saúde dos traballadores; Organización e desenvolvemento das actividades de protección da saúde e prevención de riscos profesionais na empresa; Designación dos traballadores encargados das medidas de emerxencia; Proxecto e organización da formación en materia preventiva... Se a empresa contara con representantes dos traballadoras as consultas deberán practicarse con estes. A seguir fálasenos dos dereitos de participación e representación, e di que os traballadores terán dereito a participar na empresa nas cuestións de prevención pero que naquelas empresas que conten con 6 ou máis traballadores se encargarán desta participación os representantes dos traballadores, os cales ó farán en virtude dos establecidos nas leis laborais e nas de liberdade sindical, cos seus dereitos e obrigacións. Establécese que estes dereitos de participación se adaptarán no posible as características propias no ámbito da administración xeral do Estado nos termos do previsto na lei 7/1990 de 19 de xullo. Dando para esta adaptación uns criterios que o goberno deberá seguir. Por exemplo non afectar as facultades, competencias e garantías que a lei dá os delegados de prevención e aos comités de seguridade e saúde .
O artigo 35 vai regular unha figura importante dentro da prevención de riscos laborais: Os delegados de prevención. Defíneos como os representantes dos traballadores con funcións especificas en materia de prevención de riscos laborais, que serán designados entre os delegados de persoal con arranxo a escala que no artigo se reflexa e que comeza con dous delegados de prevención en empresas de 50 a 100 traballadores e que remata con oito delegados en empresas de 4001 traballadores en diante. Para números inferiores en empresas de ata trinta traballadores será delegado de prevención o delegado de persoal, de trinta e un deica cuarenta e nove traballadores haberá un delegado de prevención elixido por e entre os delegados de persoal. O artigo establece ademais criterios á hora de designar o número de delegados de prevención que haberá na empresa como por exemplo que serán tidos a tales efectos como traballadores fixos de plantilla aqueles que sexan contratados por unha duración determinada superior a un ano. Para rematar este importante artigo deixase aberta a posibilidade de que sexa a negociación colectiva a que designe o xeito no que deben elixirse os delegados de prevención. Entre as competencias están a de colaborar coa dirección da empresa no melloramento da acción preventiva, promover e fomentar a cooperación dos traballadores na execución da normativa sobre prevención de riscos laborais, ser consultados previa adopción de decisións polo empresario no relativo ó que se refire o artigo 33 e exercer unha labor de vixilancia sobre o cumprimento da normativa de prevención de riscos laborais. Para levar a cabo estas competencias estarán facultados entre outras para ter acceso a información e documentación relativa as condicións de traballo que sexan necesarias para o exercicio das súas funcións coas limitacións previstas no relativo á vixilancia da saúde que establece o artigo 22.4, ser informado sobre os danos na saúde que se producirán nos traballadores unha vez que o empresario teña coñecemento deles, acompañar aos técnicos nas avaliacións de carácter preventivo do medio ambiente de traballo nos termos do artigo 40 así como ós inspectores de traballo e seguridade social na vixilancia sobre o cumprimento da normativa de prevención de riscos laborais. Se tiveran os delegados de prevención que emitir informes previa consulta do empresario estes deberán facelo no prazo de 15 días ou no tempo imprescindible cando se trate de adoptar medidas para previr riscos inminentes, se este informe non se emitira o empresario poderá poñer en práctica a súa decisión e no caso de decisión negativa do empresario ó informe do delegado de prevención esta deberá ser razoada. Os delegados de prevención teñen ademais unha serie de garantías e un deber de sixilo profesional que emanan do artigo 37. Estas garantías serán as mesmas que se establecen no artigo 68 do Estatuto dos traballadores para os representantes de persoal coa peculiaridade de que non poderá imputarse ó crédito de horas mensuais retribuídas aquel tempo que corresponda as reunións do comité de seguridade e saúde así como calquera outras que convoque o empresario no relativo a prevención de riscos, senón que serán consideradas como tempo efectivo de traballo. Estes delegados de prevención terán dereito a formación na materia para o desempeño das súas funcións sendo considerado ese tempo como tempo de traballo e recaendo o seu custo sobre o empresario. O artigo impón os citados delegados o deber de sixilo profesional en virtude do artigo 65.2 do Estatuto dos Traballadores así como a lexislación específica para os funcionarios públicos no relativo ó sixilo profesional.
Existe a obriga de constituír comités de seguridade e saúde naquelas empresas que superen ou teñan 50 traballadores. Estes comités serán órganos paritarios e colexiados de participación para a consulta regular e periódica das actuacións da empresa en materia de prevención. A súa composición será en número igual por delegados de prevención e representantes empresariais podendo acudir outras persoas relacionadas coa súa actividade con voz pero sen voto. Deberá reunirse trimestralmente e sempre que o solicite algunha das representacións que o compoñen. O comité adoptará o seu propio regulamento e no caso de que a empresa conte con varios centros de traballo poderá acordarse crear un comité intercentros.
As competencias dos comités son por unha banda participar na elaboración, posta en práctica e avaliación dos programas de prevención de riscos na empresa. E por outra promover iniciativas sobre métodos e procedementos para a efectiva prevención dos riscos, propondo á empresa a mellora das condicións ou a corrección das deficiencias existentes. Para levar a cabo estas funcións a lei facúltao para coñecer directamente a situación sobre prevención de riscos laborais no centro de traballo, realizando nel as visitas que queira; Coñecer os documentos e informes que para a súa actividade lle sexan necesarios; Coñecer e analizar os danos producidos na saúde dos traballadores para valorar as súas causas e propor as medidas preventivas oportunas e finalmente a de coñecer e informar a memoria e programación anual de servizos de prevención. En casos de empresas que realicen a súa actividade no mesmo centro de traballo que outras poderán levarse a cabo as oportunas reunións conxuntas entre comités para a seguridade e saúde ou delegados de prevención así como outras medidas de actuación coordinada.
Para rematar este capítulo V o artigo 40 regula a colaboración coa inspección de traballo e seguridade social. Este artigo ven a formular que cando os traballadores ou os seus representantes consideren que as decisións e medios do empresarios en materia de prevención sexan insuficientes , poderán recorrer a inspección de traballo para garantir a súa seguridade e saúde no traballo. O inspector cando chegue o centro de traballo comunicará ó empresario ou representantes, os representantes dos traballadores en materia de prevención ou os delegados sindicais senón fora posible outros para que o acompañen e lle fagan as pertinentes observacións. A fin desta visita a inspección informará os delegados de prevención e ó empresario sobre o resultado da mesma, a este último mediante anotación no libro de visitas da inspección de traballo e seguridade social. A inspección consultará as organizacións empresariais e sindicais máis representativas con respecto ós plans de actuación que esta pretenda levar a cabo así como que as manterá informadas sobre os resultados dos mesmos, en especial en empresas de menos de seis traballadores.
7. CAPITULO VI: OBLIGACIÓNS DOS FABRICANTES, IMPORTADORES E SUMINISTRADORES.
Este capítulo VI será o encargado de regular que estes suxeitos, que en principio non terían un papel fundamental na lei, cumpran coas obrigacións de seguridade e hixiene relativas ós produtos que van empregar os traballadores na súa actividade para evitar que do seu emprego xurdan consecuencias para a saúde dos traballadores.
Faino mediante un só artigo, o artigo 41 que leva o mesmo nome que o capítulo. Nel nomease ós fabricantes, importadores e subministradoresde maquinaria, equipos, produtos e úteis de traballo que van empregar os traballadores e que terán que ser subministrados a eles de xeito que do seu emprego recomendado en condicións, forma e fins non se derive un dano para a súa saúde.Ademais faise mención ós mesmos suxeitos no caso de produtos e sustancias químicas que deberán ser envasados e etiquetados de xeito que se permita a súa utilización e conservación en condicións de seguridade e se identifique claramente o seu contido e os riscos que para a seguridade e saúde deles se poidan derivar. Sempre deberán facilitar información ós traballadores sobre as medidas preventivas adicionais que deban tomarse así como as consecuencias que poidan derivarse tanto dun uso normal como inadecuado.
No caso dos fabricantes, importadores e subministradores de equipos de protección dos traballadores estes estarán obrigados a asegurar a súa efectividade sempre que se empreguen e instalen de xeito adecuado. Terán que facilitar información sobre o tipo de risco o que se dirixen, nivel de protección fronte ó mesmo e xeito de uso e mantemento. Deberá haber unha comunicación entre estes fabricantes e os empresarios a fin de garantir a necesaria información para os traballadores que debe o empresario, información que deberá ser comprensible para os traballadores.
8. CAPITULO VII: RESPONSABILIDADES E SANCIÓNS
Este capítulo de responsabilidades e sancións viuse modificado coa aprobación da lei 5/2000, do 4 de agosto, de infraccións e sancións na orde social, esta lei veu a sacar da lei de prevención de riscos laborais os artigos 42.2,4 e 5, así como os que van do artigo 45 ó 52.
O artigo 42, responsabilidades e a súa compatibilidade, di que o incumprimento do empresario en materia de prevención de riscos laborais farao incorrer en responsabilidades administrativas, ademais de penais e finalmente civís polos danos e prexuizos que poidan derivarse do seu incumprimento. No caso das responsabilidades administrativas a lei establece aquí que estas van ser compatibles con aquelas que se esixan por danos e prexuizos, as civís, e tamén con aquelas en materia de recargo de prestacións de seguridade social e as clases establecerá o órgano competente do sistema de seguridade social.
Os requirimentos da inspección de traballo deberán ser cumpridos polos empresarios na subsanación dos erros ou infraccións da normativa de prevención a non ser que o inspector declare a paralización da actividade no centro de traballo conforme o establece o artigo 44 da lei. Todo isto está entendido sen prexuízo da pertinente proposta de sanción se se dera o caso. Os requirimentos do inspector serán postos en coñecemento do empresario por escrito, detallando as deficiencias e anomalías á vez que se establece un prazo para a súa reparación e se informa ós representantes dos traballadores. Se o empresario incumpre na subsanación o inspector levantará a pertinente acta de infracción polos feitos. A paralización dos traballos será levada a cabo cando o inspector de traballo observe que do incumprimento da normativa de riscos laborais se poida derivar un risco grave e inminente para a seguridade e saúde dos traballadores. Esta medida comunicaráselle ó empresario en cuestión quen deberá poñela en coñecemento dos seus delegados de prevención e en caso de non ser posible dos delegados de persoal. Unha vez que a empresa subsane o problema deberá dar conta da subsanación ó inspector de traballo e seguridade social. O inspector deberá tamén dar parte da paralización da actividade á autoridade laboral, ante a que poderá impugnar a empresa esa decisión do inspector sen prexuízo do seu cumprimento. Unha vez impugnada dentro do prazo de tres dias hábiles esta deberá resolverse no prazo de 24 horas e será executiva sen prexuízo dos recursos que procedan. A paralización da actividade tan só poderá ser levantada pola inspección de traballo ou polo empresario unha vez se subsanen as deficiencias e previa comunicación a inspección de traballo.
A suspensión ou peche do centro de traballo pode ser levada a cabo polo goberno ou os órganos das comunidades autónomas con competencias na materia cando concorran circunstancias de excepcional gravidade nas infraccións de seguridade e saúde no traballo. Poderán acordar a suspensión por tempo determinado ou o peche do centro de traballo sen prexuízo do pago dos salarios e indemnizacións que procedan e das medidas que poidan arbitrarse para a súa garantía.
Finalmente remata o capítulo citando que as limitacións á facultade de contratar coa administración debido a comisión de delitos ou infraccións administrativas moi graves en materia de seguridade e saúde no traballo se rexerá polo establecido na lei 13/1995, de 18 de Maio, de contratos da administracións públicas.
9. CONCLUSIÓNS
A lei de prevención de riscos laborais naceu para traspoñer ó ordenamento xurídico español as directivas marco da Unión Europea na materia e á vez desenvolveu tamén un mandato constitucional xa tardiamente. A pesar disto a lei naceu cunha clara vontade de universalidade tentando abarcar no seu ámbito de aplicación a case tódolos colectivos de traballadores: Traballadores por conta allea, funcionarios públicos, traballadores autónomos e traballo dos socios das sociedades cooperativas. Quedaron simplemente dela excluídos, como vimos nos apartados anteriores, os traballadores suxeitos a relación laboral especial de empregados do fogar e certas actividades con peculiaridades de traballadores como policías, militares, servizos operativos de protección civil... Ademais de ser unha lei con vontade universal esta tentou acadar algo moi difícil como é a unificación da diversificada lexislación na materia de prevención de riscos. A todo isto hai que sumar tamén a ambición do lexislador en conseguir mediante esta lei non só implicar ós suxeitos activos na materia, traballadores e empresarios, senón a toda a sociedade dando lugar así a aparición dunha chamada cultura preventiva. Este obxectivo de crear unha cultura preventiva descríbese na exposición de motivos como “... Obxectivo básico e de efectos máis transcendentes para o futuro perseguido pola lei.”
De todos estes obxectivos máis xerais que inspiraron a promulgación desta lei podemos dicir que un que, entre paréntese, se cumpriu foi o da unificación de doutrina. Digo entre paréntese porque en realidade non se cumpriu e porque a pesar de que a materia era e é moi difícil de unificar nunha sola lei ou corpo lexislativo, e de feito a complexidade de sectores que cruza o fai case imposible, a lei consegue ser unha lei básica, de mínimos a partir da cal se poderá camiñar no melloramento da prevención de riscos laborais mediante os regulamentos e demais preceptos legais que a desenvolvan. Deses preceptos legais que a desenvolvan caberá destacar ó máis importante deles: a negociación colectiva. E é que a lei de prevención será o punto de partida para que desde a negociación colectiva se desenvolvan os seus preceptos e se melloren día a día, froito da práctica de empresarios e traballadores na vida diaria, as condicións de traballo que han de dar lugar a unha mellora na saúde dos traballadores en detrimento da aparición dos accidentes e enfermidades profesionais. É a fonte de todo o dereito na materia, a punta de lanza que xorde por exemplo co capítulo adicado ós servizos de prevención onde os delegados de prevención adquiren condición de representantes legais dos traballadores con arranxo ó Estatuto dos Traballadores e que á vez deixa a porta aberta para que a negociación colectiva modifique a súa forma de elección.
Sen embargo algo que ao meu entender supón o fracaso máis estrepitoso da lei de prevención é no tocante a un dos seus obxectivos básicos e de efectos máis transcendentes. No obxectivo de crear unha cultura preventiva que se fomentase mediante a integración da prevención nos sistemas de ensinanza e que abarcase a toda a sociedade, para conseguir así unha maior conciencia da lacra que supoñen as enfermidades e accidentes de traballo por falta de medidas preventivas. Conciencia que levaría a que estas se evitasen ou previñeran na maior medida do posible como está a pasar xa hoxe no ámbito da seguridade vial, onde o número de falecidos nas estradas regresa a cifras dos anos 60 do século XX. Este fracaso da aparición dunha cultura preventiva débese en gran medida á non posta en práctica do principio de coordinación que a lei impón os poderes públicos na realización das políticas preventivas. Así, hoxe en día, os instrumentos creados pola lei co fin de facer campañas para combater a prevención e para actuar sobre as súas causas, como son por exemplo a comisión de seguridade e hixiene no traballo entre outros, non foron postos en coordinación con outros entes ou institucións públicas onde se fomentan valores, isto é: no sistema educativo. Esta falta de coordinación leva a unha carencia dos alumnos, futuros traballadores, de formación en materia preventiva e a que polo tanto o día de maña estean menos preparados para enfrontarse e combater os riscos laborais e tamén para identificalos e, polo tanto, evitalos. Isto provoca un desinterese na materia que leva a que logo os mesmos traballadores afectados se despreocupen de cousas que poden ser transcendentais para a súa vida por falta de concienciación.
Finalmente para rematar cabe quizais exonerar de toda a responsabilidade da falta de conciencia preventiva na sociedade a lei de prevención de riscos laborais. Isto é porque a lexislación de prevención ten outro piar sobre o que se sustenta: A lexislación de seguridade social. Esta é á que van parar sempre os casos de falta de prevención, os danos na saúde dos traballadores derivados do traballo e é o que debe revelar ós servizos de prevención moitas veces o camiño. Sen embargo no caso español a lexislación de seguridade social non axuda a previr os danos derivados do traballo senón que moitas veces os esconde; Isto débese a que o recoñecemento das enfermidades profesionais ou derivadas do traballo no Estado español se leva a cabo mediante un sistema de lista, só sendo consideradas ás enfermidades profesionais aquelas que entran na lista. Todos os danos producidos polo traballo que non están nela quedan fora da consideración de enfermidades profesionais e aínda que poderían ser tomados por accidentes de traballo demostrar a relación de causa-efecto entre traballo e enfermidade e moitas veces un proceso moi difícil, co que moitas enfermidades derivadas do traballo pasan a gran categoría de enfermidades comúns. Isto ten de gran inconveniente para a prevención que non axuda a detectar os problemas no seo das empresas e sectores produtivos e, polo tanto, impide moitas veces calquera actuación preventiva sobre as causas do risco. Pode que no fondo a lei 31/1995, de 8 de novembro, de prevención de riscos laborais, non teña toda a parte de culpa na falta de cultura preventiva, senón que esta tamén é compartida polas institucións e a sociedade.
AMPLIACIÓN: O ámbito de aplicación (artigo 3)
A lei de prevención de riscos laborais regula o seu ámbito de aplicación no artigo 3. No mesmo comeza dicíndonos que a lei será de aplicación no ámbito das relacións laborais regulamentadas no Estatuto dos traballadores; Nas relacións de carácter estatutario ou administrativo ó servizo das administracións públicas (sempre sen prexuízo das peculiaridades que destes traballadores observa a lei ou as normas que os desenvolven) e sen prexuízo das obrigacións que especifica a lei e que se establecen para os fabricantes, importadores e subministradores, e das obrigacións e dereitos que poidan derivarse para os traballadores autónomos. Tamén se recolle neste primeiro apartado do artigo 3 que esta lei será de aplicación as sociedades cooperativas constituídas de acordo coa lexislación que lles sexa de aplicación e nas que haxa socios que presten servizos de carácter persoal e coas peculiaridades da súa normativa específica.
A lei aclara que cando no texto da mesma se fale de empresarios e traballadores entenderase que se inclúen entre os mesmos o persoal de carácter administrativo ou estatutario, as administracións públicas (nos termos expresados na disposición adicional terceira desta lei) e os socios das sociedades cooperativas e as mesmas para as que prestan servizos.
No punto dous deste artigo aclarase que a presente lei non será de aplicación en actividades con particularidades no ámbito das funcións públicas de:
- Policía, seguridade e resgardo aduaneiro.
- Servizos operativos de protección civil e peritaxe forense nos casos de grave risco, catástrofe e calamidade pública.
- Forzas Armadas e actividades militares da Garda Civil.
Estas actividades que non están polas súas particularidades dentro do seu ámbito de aplicación reciben sen embargo un mandato do lexislador para que a súa regulamentación se inspire na lei de prevención de riscos laborais.
Coas particularidades que establece a lexislación específica dos centros e establecementos militares esta lei será de aplicación nos mesmos; As actividades dos centros penitenciarios que esixan polas súas características unha regulación especial adaptaranse a esta lei, e farano de acordo co establecido na lei 7/1990 de 19 de xullo sobre negociación colectiva e participación na determinación das condicións de traballo dos empregados públicos.
Para rematar hai que dicir que esta lei exclúe no art. 3.4 a relación laboral de carácter especial de servizo do fogar familiar; Sen embargo a lei deixa un mandato para que o titular do fogar familiar coide de que o traballo deste tipo de empregados se leve a cabo en condicións de seguridade e saúde.
10.BIBLIOGRAFÍA
- Legislación sobre seguridad y salud en el trabajo. Eduardo González Biedma.16ª Edición. Editorial Tecnos.
- Apuntamentos do curso 2009/2010 de Seguridade e Hixiene no Traballo e Acción Social na Empresa. Joaquín Vidal.
Nenhum comentário:
Postar um comentário